Freelance Çalışmaktan Bıktım
Biraz içimi döktüm.
Uzaktan çalışmaya başlayalı yedi yıl oldu. Bedenen yorulmasam da, zihinsel olarak yıprandım. Yalnızlıktan, hedefsizlikten ve bilgisayarıma hapsolmaktan sıkıldım.
Freelance işler kısa süreli olur. Bir müşteriden diğerine geçersiniz birkaç ayda. Benim işlerse hep uzun solukluydu, minimum bir yıl. Buna rağmen hiçbirinde şirketin parçası gibi hissedemedim.
Muhabbet yok
En büyük derdim sosyalleşememek. Saat farkı ve asenkron çalışma modeli yüzünden insanlarla video konferans yapmak zor. Genellikle slack mesajları üzerinden konuşuyoruz. Chatbotla yazışmaktan farksız. Robotlaştım.
Ofis
Bu söyleyeceğime ofisten çalışanlar itiraz edecektir: ofiste olmak birçok açıdan güzel. Elbette ofise “gitmeyi” özlemiyorum. Trafiğin özlenecek bir tarafı yok. Ama ekip arkadaşlarımla yaptığım geyiği, kendiliğinden gelişen muhabbetleri ve ortamın tetiklediği fikir alışverişlerini arıyorum. Bunların varlığını çok düşünmeyiz fakat yokluğu hemen hissediliyor.
Savrulmak kolay
Bir kurumun parçası olduğunuzda, oradaki değerler ve ortam sizi belli bir yola sokuyor. Hareket alanınızın sınırları belli. Elinizde iyi kötü bir harita var. Ama kurumun parçası olmadığınızda, bilinmezlik rahatsız edici seviyede.
Bir sonraki projede yer alacak mıyım?
Daha fazla sorumluluk için bastırıyorum, verecekler mi?
Bu firmada kariyer hayali kurmalı mıyım?
Bu işe burnumu sokmalı mıyım? Yoksa sadece denileni yapıp geçmeli miyim?
Bitti mi, bitiyor mu, şimdi ne olacak derken zaten hepten kopuyor ipler. Boşlukta süzülüyorum.
Problem bende mi?
Olabilir. Belki bu modelde bile insan kurumlara kendini kabul ettirip içeri girebiliyordur, ilerleyebiliyordur, sosyalleşebiliyordur, kariyer basamaklarını tırmanabiliyordur. Ben yapamadım.
İşler ve ekonomi eskisi kadar iyi gitmiyor farkındayım. Kıymet bilmek şart. Üniversiteden mezun olduğum ilk yıllarda olsaydım hemen bırakır kaçardım, alternatiflere yönelirdim. O zamanlar tahammülüm az, motivasyonum fazlaydı. Şimdi tahammül seviyem arttı, ama enerji ve motivasyon yerlerde.
Biraz içimi döktüm. Tanıdık geliyor mu? Belki siz de benzer yollardan geçiyorsunuzdur.
Sizi anlayabiliyorum. bir takım insanla aynı ortamda bulunmak kesinlikle ekip ruhunu artıran bir faktör. 1 yıl gibi kısa süreler uzaktan çalıştığınızda bu ekip ruhunun olmaması, sosyalleşmemek de gayet doğal bence. Çünkü zaten bir işe girince 1 yıla yakında zamanda alışıyorsunuz. Sosyalleşme için insan daha farklı yerlere yönetmeye başlıyor böyle olunca.
benzer duyguları paylasıyoruz. keske sektor ist/ank/izm arasında sıkıstırılmasaydı da trafigin sorun olmadıgı sehirlerde hibrit modelde calısabilseydik